“พ่อ! มาวิ่งนี่เองผมนึกว่าพ่อไปซื้อข้าวซะอีก แก่แล้วยังวิ่งไหวอีกหรอพ่อระวังกระดูกเปราะนะ” รามกล่าวพร้อมมองดูพ่อของตัวเองที่ดูดีขึ้นเป็นกองรามกับไม่ใช่คนป่วยโรคมะเร็งยังไงอย่างงั้น
“บะ! ไอ้นี่นิข้ายังฟิตอยู่เว้ย มาแข่งกันหน่อยมั้ยไอ้ลูกชายว่าใครจะทำรอบได้เยอะที่สุด หึหึ”
“แล้วอย่ามาเป็นคนแก่ขี้งอนละพ่อ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” รามกล่าวด้วยน้ำเสียงมีความสุขที่ได้หยอกล้อพ่อของตัวเอง
“งั้นเริ่มจากต้นไม้ต้นนั้นแล้วกัน” เมื่อวศินกล่าวจบรามก็พยักหน้ารับทันทีพร้อมกับที่เท้าทั้งสองจะก้าวผ่านจุดเริ่มต้น ทันใดนั้นทั้งสองคนก็ออกสปีดตัวทันที!
การแข่งขันของสองพ่อลูกผ่านไปได้ 1 ชั่วโมงและก็เป็นวศินที่ชนะลูกของตัวเองด้วยรอบที่มากกว่าเพียงรอบเดียวเท่านั้น “แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่กทำมพ่อวิ่งไวอย่างนี้เนี่ย!” รามที่มั่นใจในความเร็วของตัวเองมากเกินไปนอนหอบอยู่บนพื้นหญ้าโดยมีวศิลยืนดื่นน้ำอยู่พร้อมองลูกชายที่นอนหมดสภาพอยู่
“หึหึ จะชนะพ่อยังเร็วไปไอ้ลูกชาย” วศินกล่าวจบก็ส่งน้ำให้ลูกชายที่นอนอยู่
