เวลาผ่านไปล่วงเลยถึงหกโมงเย็นประตูห้องก็ถูกเปิดออกพร้อมปรากฏร่างของชายที่ดูแลเขามาตลอดตั้งแต่เด็ก “รามกินข้าวยัง” วศินกล่าวถามรามด้วยความเป็นห่วงทันทีเมื่อเห็นลูกชายของตน
“ยังครับ รอกินพร้อมพ่อ” รามกล่าวพร้อมยิ้มให้กับพ่อของเขา ส่วนวศินเมื่อเห็นรอยยิ้มของรามก็อดไม่ได้ที่จะลอบถอยหายใจด้วยความโล่งอกเพราะเขากลัวเหลือเกินกลัวว่าลูกชายของเขาจะโกรธที่ปิดบังเรื่องอาการป่วยของเขา
“งั้นไปกินข้าวกัน” วศินเอามือลูบหัวรามด้วยความอ่อนโยนก่อนจะพากันไปกินข้าวที่วศินได้ซื้อเอาไว้ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่นหัวใจจนในที่สุดการรับประทานอาหารก็จบลงก่อนที่ทั้งสองจะมานั่งเปิดอกคุยกันที่ห้องนั่งเล่น
“พ่อ นอกจากเรื่องที่พ่อเป็นมะเร็งยังมีอะไรที่ปิดบังผมอยู่อีกรึปล่าวครับ” รามกล่าวถาม
“….มี แต่เป็นเรื่องที่รามน่าจะรู้อยู่แล้วละมั้ง เรื่องของอาชีพที่พ่อเคยทำมาก่อน”
“บอดี้การ์ดงั้นหรอครับ ถ้าเรื่องนั้นข้ามไปเลยเพราะผมเดาได้ว่าพ่อน่าจะเป็นมือขวาของพ่อไอ้การินมันแน่ ๆ ”
“เห้อ~ รู้จริง ๆ ด้วยซินะ ใช่พ่อเคยเป็นมือขวาของไอ้กวินมัน ก็นะเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยมัธยมนิ” วศินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
