“สมาคมจอมเวทย์? ไม่ละผมไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่นิดเดียวแต่ถ้าถามว่าทำไมถึงยุ่งเรื่องนี้ง่าย ๆ เลยเพราะพวกเขาคือรุ่นพี่ของผมก็แค่นั้นเอง” รามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สบาย ๆ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมเลิกลาง่าย ๆ
“งั้นแกก็ตายไปด้วยกันพวกมันซะ!” หญิงสาวใช้ความเร็วขนาดที่ดีแลนและอดิเรกนั้นยังมองได้เพียงลาง ๆ เท่านั้น ต่างจากรามที่เขามองมันไม่ได้ต่างจากเด็กหัดวิ่งแม้แต่น้อย
“เห้อ~ ต้องใช้กำลังงั้นหรอเนี่ย สวยซะปล่าวแต่สมองกลับปึกซะงั้น” รามกระชับดาบของเขาก่อนจะตั้งท่าอิไอ ฉึบ!ก่อนจะฟันออกไปเพียงเสี้ยววิก่อนจะเก็บดาบของเขาเข้าช่องเก็บของไป
“ปะ เป็นไปไม่ได้..” ตึง! ดาบของอีกฝ่ายหลุดออกจากมือก่อนจะล้มลงไปกับพื้นเป็นอันตัวสินว่าตัวเธอนั้นได้พ่ายแพ้แล้ว
“พวกพี่จะนอนเล่นอีกนานมั้ยครับ เห้อ~” รามหันไปมองดูรุ่นพี่ที่ไม่ใช่มนุษย์ทั้งสองคนที่นอนอ้าปากค้างตะลึงอยู่ก่อนที่รามจะกล่าวออกไปเพื่อเรียกสติอีกฝ่าย
ปัง! “แกเป็นใคร! แล้วรามตัวจริงอยู่ไหน!”ดีแลนเอากงเล็บของเขามาจ่อที่คอของรามทันทีที่หลุดจากการจำกัดพลังทำให้ในตอนนี้เขาสามารถใช้พลังได้เต็มถึง 10 ส่วน
