“ใจเย็นก่อนดิเพ่! ผมก็ไอ้รามคนเดิมนั่นแหละ เห้ย ๆ เดี๋ยว ๆ ไม่งั้นผมจะบอกพี่ฟ้าว่าพี่เคยขโมยกางเกงในของเธอมา อะจ๊าก!!”
“แกรู้เรื่องนี่ได้ยังงายยยย!!!”
การไล่ตีกันระหว่าง 1 นักเวทย์กับหนึ่งมนุษย์หมาป่าดำเนินไปท่ามกลางสายตาของแวมไพร์อย่างอดิเรกจนทำให้เขาถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย “เห้อ~”
ผ่านไปไม่นานก็เป็นฝ่ายดีแลนเองที่ลงไปนอนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยต่างจากรามที่มีเพียงเหงื่อเพียงเล็กน้อยเท่านั้น “จะฟังผมได้รึยังครับรุ่นพี่ เห้อ~”
“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ชิ! ฟังหน่อยก็ได้ เล่ามา! แกเป็นใคร!”
“เห้อ~ ก็บอกไปแล้วก็ผมนี่แหละรามแต่มีเหตุการณ์นิดหน่อยที่ทำให้ผมใช้เวทย์มนต์ได้อย่างที่เห็น แต่ผมก็ไม่คิดว่ารุ่นพี่จะเป็นเหมือนกับรุ่นพี่อดิเรกด้วยนะ”
“ชิ! อย่าเอาข้าไปเปรียบเทียบกับหมาขี้เรื้อนอย่างมันน้องราม” อดิเรกกล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
“น้อย ๆ หน่อยไอ้ซีด! กูเองก็ไม่อยากอยู่ใกล้มึงนักหรอกไอ้ประธานขี้เก๊ก” ดีแลนเองก็ไม่ยอมอพ้กบ่าวตอบไปด้วยน้ำเสียงที่โมโหไม่แพ้กัน
“เดี๋ยว ๆ หยุดทะเลาะกันก่อนครับพี่ ๆ เห้อ~ กันกันเหมือนเด็ก” รามกล่าวห้ามก่อนจะบ่นเบา ๆ แต่ก็ไม่พ้นเหล่าบุคคลหูดีทั้งสอง
