“”เอ็งว่าใครเป็นเด็กฟร๊ะ!!””
‘ทีอย่างนี้สามัคคีกันเชียว’ รามอดที่จะลอบถอนหายใจอีกครั้งไม่ได้ก่อนจะกล่าวถามถึงการจัดการต่อไปกับหญิงสาวนักล่าปีศาจคนนี้
“หึ กูขอได้มั้ย” อดิเรกกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่น่าขนลุกจนรามอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ๆ
“กูยกให้ กูเองก็ไม่อยากกินเนื้อแห้ง ๆ แบบนี้หรอกว่ะ” ดีแลนเองก็กล่าวออกมาด้วยความสยองที่ต่างจากอดิเรกสุด ๆ
“ว่าแต่น้องราม มีอะไรที่ใช้มัดเธอมั้ย” อดิเรกกล่าวถามรามด้วยความคาดหวัง
“ผมดูก่อนนะ” ว่าแล้วรามเองก็เปิดหน้าต่างช่องเก็บของขึ้นมาก็จะหาสิ่งที่สามารถใช้แทนเชือกได้ “อะเจอแล้ว”
รามหยิบเถาวัลย์ทมิฬออกมาก่อนจะยื่นให้อดิเรกไป “!!! นี่มันเถาวัลย์มืดนิ! น้องรามได้มันมายังไง!” อดิเรกจับตัวของรามเขย่าอย่างแรงด้วยความลืมตัวเพราะเขาตื่นเต้นที่ได้เห็นเถาวัลย์มืดอีกครั้งหลังจากที่ได้เห็นเพียงในตำราสมุนไพรเท่านั้น
“เห้ย ๆ หยุดเขย่าตัวน้องได้แล้วไอ้อดิเรก เขย่าแบบนี้แล้วไอ้รามมันจะตอบเอ็งยังไงละวะห๊ะ” ดีแรคเข้ามากระชากแขนของอดิเรกจนกระเด็นไปกระแทกกำแพงดังปัง!
