“อูย กระชายได้นะมึงนี่ถ้าพ่อกูกับพ่อของมึงไม่ทำสัญญาสงบศึกอย่าหวังว่ากูจะยอมนะเฟ้ย!” อดิเรกแยกเขี้ยวให้ดีแลนไปก่อนจะตั้งสติครู่หนึ่งพร้อมหันไปมองรามด้วยสายตาที่จริงจังก่อนจะถามออกไป “รามบอกพี่มาหน่อยว่าได้เถาวัลย์มืดมาจากไหน”
“อ๋อ ผมบอกไม่ได้ครับว่าได้มันมาจากไหนแต่ผมมีมันเยอะมาก เยอะจนรกคลังไปหมดแล้วเนี่ย ผมยังไม่รู้เลยว่าจะเอาไปทำอะไรพี่รู้หรอว่ามันเอาไปทำอะไรได้” ที่รามจะกล่าวแบบนั้นก็ไม่แปลกเพราะเถาวัลย์ทมิฬนั้นมีมากถึง 20 ช่องได้ รามนั้นยังไม่รู้ว่าจะเอามันไปทำอะไรนอกจากมันเก็บของเท่านั้น
“รู้ซิ เถาวัลย์มืดเป็นส่วนผสมยาปลุกกำหนัดสำหรับพวกเราเหล่าแวมไพร์ แถมตอนนี้มันได้สูญพันธุ์ไปจากโลกนี้แล้ว อ่ะ! อย่าบอกนะว่า”อดิเรกจ้องมองไปยังรามด้วยแววตาที่สับสน ดีแลนเริ่มคิดตามก็เริ่มรู้สึกถึงบางอย่างทั้งสองคนจ้องมองมาที่รามด้วยสายตาที่คาดคั้นอะไรบางอย่าง รามได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความจำใจ
“ไว้ผมจะบอกพวกพี่แต่ก่อนอื่น…จะนอนอีกนานมั้ยครับ” รามหันไปมองหญิงสาวที่นอนแผ่อยู่ เมื่อเจ้าตัวรู้แล้วว่าแกล้งสลบไม่ได้ผลจึงรีบบุกขึ้นก่อนจะวิ่งหนีไปยังระเบียงตึกเพื่อหลบหนี
