“พวกนายก็รู้นิว่าพวกเราอยู่ ม.6 กันแล้ว แต่ละคนต่างก็ได้รับจดหมายเชิญเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำโดยไม่ต้องเข้าทดสอบ” อดิเรกพูด
“เห็นอย่างนี้ทุกคนในห้องนี้ต่างติด Top 10 ของการสอบทุกภาคเรียนเลยนะ” ชัยกล่าวด้วยความภูมิใจ
“ค่ะ ก็อย่างที่อันดับ 10 บอกนั่นแหละคะ ความว่าง ความน่าเบื่อมันเกิดขึ้นกับพวกเรา ถึงได้ลงสมัครคอสเรียนอาหารไทยนี่แหละคะ” คาริสายกชาดื่มแต่ไม่พ้น พ้นใส่คนข้าง ๆ อย่างชัยอีกเช่นเคยก่อนจะยกผ้าเช็ดปากพร้อมกับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อะ เออถ้าฉะ ฉันจำไม่ผิดมีดทะที่คุณใช้ คะคือไอ้นั่นใช่มั้ยคะ” อรที่เงียบมานานก็กล่าวถามรามออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพร้อมกับใบหน้าที่ดูชมพูขึ้น ภาพดังกล่าวเหมือนแมวน้อยตัวเล็ก ๆ ที่ดูหวาดกลัวต่อสิ่งรอบข้าง ไม่รู้ว่าอะไรดลใจทำให้อรตอนนี้เหมือนมีหูและหางแมวงอกออกมาเสียอย่างนั้น
“อ่า คงเข้าใจผิดแล้วละมั้ง ครับ” รามเกาหัวพร้อมหัวเราะแห้ง ๆ ออกไปถ้าเขาบอกว่าเป็นมีดของปรมาจารย์ด้ายการตีมีดคงเป็นเรื่องใหญ่่แน่ ๆ
“นี่ก็ได้เวลาแล้ว งั้นฉันขอตัวนะคะ” คาริสากินข้าเสร็จก็ลุกขึ้นพร้อมเดินออกจากห้องเรียนไปเพื่อเข้าชมรมต่อ
