“เออเห็นมีแต่พวกกระรอกลมกินดูก็รู้แล้วว่ามนุษย์กินไม่ได้ โคตรโชคร้ายเลยว่ะอีกไม่นานคงตายแน่ ๆ ” นักผจญประกอบฉาก 1
‘ผลจมูก? ที่โลกนี้เรียกชมพู่ว่าผลจมูกงั้นหรอแล้วที่ว่ากินแล้วจะตายแม่งเอามาจากไหนฟร๊ะ!’ รามได้แต่สบถในใจเท่านั้นไมาได้กล่าวออกไปแต่จากบทสนทนาดังกล่าวนั้นทำให้รามคิดได้ว่าโลกที่เขาอยู่นั้นจะไม่บริโภคพืชพันธุ์ที่สัตว์อสูรกินเป็นอันขาด รามเลิกคิดและเลิกสนใจเขาเด็ดชมพู่มาประมาณสองโลก่อนจะเก็บเข้าช่องเก็บของก็แน่ละถ้าเขากลับโลกเมื่อไหร่พืชผลพวกนี้สามารถทำเงินให้เขาได้อย่างมหาศาลส่วนเงินที่ได้จากการแลกเปลี่ยนไอเทมในตอนนี้ช่องของมันก็ยังคงล๊อกอยู่เช่นเดิม ด้วยเหตุนี้มันจึงทำให้รามรับรู้ได้ว่าเขาสามารถแลกเปลี่ยนได้เพียง 1 ครั้งต่อการข้ามโลก
รามเดิมชมธรรมชาติไปเรื่อย ๆ แม้จะมีสัตว์อสูรมาด่อม ๆ มอง ๆ รามอยู่ตลอกแต่พวกมันก็ไม่เข้ามาโจมตีรามแม้แต่นิดเดียว รามเดินออกจากชายป่าก็ต้องร้องว๊าวออกมาเพราะตรงหน้าของเขาปรากฏกำแพงเมืองขนาดใหญ่ราวกับทิวเขาที่สูงชัน “ในที่สุดก็มาถึงแล้วซินะเมืองหลวงของอาณาจักรอารากอน” รามยกยิ้มขึ้นก่อนจะก้าวเดินต่อไกตามทางที่คาดว่ามีคนทำไว้
