“น่าไว้ผมเรียกมาอีกเพราะอีกไม่นานผมก็ต้องเดินทางไปทั่วโลกแห่งนี้อยู่แล้ว” รามกล่อมเซริวจนมันยอมบินกลับไปทันที ส่วนรามก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะมุ่งตรงไปยังเมืองหลวงอย่างรวดเร็วทิ้งให้เหล่านักผจญภัยได้แต่ยืนนิ่งแข็งค้างเป็นหิวอยู่อย่างนั้นเพราะการกระทำของราม
รามค่อย ๆ เดินเอื่อย ๆ เรื่อย ๆ อย่างสบายใจแม้รอบ ๆ ตัวของเขาจะมีพืชสมุนไพรมากมายแต่มันก็เทียบไม่กับของที่อยู่ในช่องเก็บของของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว
“อ่ะ! นั่นชมพู่นิ” รามมองไปเห็นต้นชมพู่ที่กำลังออกผลสีชมพูและแดงแข่งกันแต่รามก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้เพราะผักผลไม้บางอย่าฃที่สามารถกินได้กลับถูกเมินมันไปอย่างน่าเสียดาย อย่างผักบุ้งที่ขึ้นตามแม่น้ำ รามเคยเก็บเอามาผัดเป็นผัดผักบุ้งไฟแดงแกล้มสุราของพวกเกรัส ทั้งความสดและความกรอบนั้นเรียกได้ว่าหาไม่ได้ในโลกของรามแต่คนที่ท่าทางจะติดใจที่สุดก็น่าจะเป็นเกรัสที่ขอให้รามทำให้กินแทบทุกวันเลยก็ว่าได้ (เต่าละทุกคน//โดนอัดลงดิน)
“ดูซิมีคนกล้ากินผลจมูกด้วยว่ะ” นักผจญประกอบฉาก 1
“โคตรกล้าเลยว่ะไม่รู้รึไงว่ามันกินไม่ได้”นักผจญประกอบฉาก 2
