หลังจากที่เกรัสทำข้อตกลงกับซิกส์แล้วพวกเขาก็เดินทางออกจากหุบเหวอารากอนทันทีแน่นอนว่าเกรัสไม่ลืมเก็บสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อรามอย่างแน่นอน ทั้งแร่หายากและสมุนไพรต่าง ๆ รวมถึงบัวอัคคีที่สามารถเพิ่มพลังธาตุอัคคีหรือไฟได้กลับไปด้วย
ซิกส์เตรียมจะกลับเป็นร่างสัตว์อสูรแต่ก็โดนเกรัสเบรกไว้ก่อนโดยให้เหตุผลว่า ‘ร่างอสูรของพวกเขาจะทำให้เกิดความโกลาหลไปทั่ว’ ซิกส์เองก็พยักหน้าแบบไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ก่อนที่ทั้งสองจะทะยานบินไปยังป่าใหญ่จูร่าที่รามนั่นอยู่
กลับมาที่รามในตอนนี้เวลาก็ได้ล่วงเลยไป 12 ชั่วโมงแล้วในตอนนี้เขาได้อ่านตำราดังกล่าวไปถึง 3/4 ของทั้งหมดแต่ก็ต้องหยุดเพราะเสียงกระเพาะของเขาร้องประท้วงออกมาอย่างช่วยไม่ได้ จ๊อก~~
“อ่าห์ อ่านเพลินไปหน่อยแหะเรา” รามหาใบไม้มาคั้นตำราก่อนจะปิดมันลงพร้อมกับหลับตาและบิดขี้เกียจเบา ๆ พร้อมกับมองดวงตะวันที่กำลังคล้อยต่ำลง แสงสีทองยามเย็นพร้อมด้วยสายลมที่พัดผ่านเบา ๆ มันทำให้รามคิดถึงพ่อของเขา ‘ถ้าพ่อมาด้วยคงดีไม่น้อย’ แต่มันก็เป็นได้เพียงในความคิดเท่านั้นเพราะเขายังไม่รู้เลยว่าเงื่อนไขการพาคนมาที่โลกฝั่นนี้คืออะไร
