“อืม…หิวแล้วแหะ หาอะไรกินดีกว่า” รามลุกขึ้นก่อนจะมองซ้ายมองขวาว่าจะไปทางไหนดีก็แน่ละทางซ้ายก็ป่าขวาก็ป่าตรงด้านหน้าเป็นหน้าผาที่มีต้นไม้สีทองตั้งตระหง่านอยู่ส่วนด้านหลังก็เช่นเดิมมันคือป่า!
“เอาวะเสี่ยงทายแล้วกัน” รามเอาไม้มาหนึ่งอันก่อนจะตั้งมันถ้ามันชี้ไปทาไหนเขาก็จะไปทางนั้นยกเว้นมันจะชี้ไปทางหน้าผาละนะ
“อ่าทางขวาซินะ” รามกล่าวจบเขาก็เดินไปยังทางขวาทันที ระหว่างทางการเดินแม้จะใกล้มืดแล้วแต่ก็มีแสงจากสัตว์อสูรเวทย์อย่างผีเสื้อราตรีที่ส่องแสงนำทางรามอยู่ ถามว่าเขารู้ได้ยังไงว่ามันนำทางรามเพราะเขามีสกิลที่สามารถสื่อสารกับสัตว์อสูรได้แถมรามยังเป็นคนที่มีธาตุพฤกษาบริสุทธิ์จึงทำให้เหล่าสัตว์อสูรเวทย์ไม่ทำร้ายรามเพราะพวกมันคิดว่ารามนั้นคือส่วนหนึ่งของธรรมชาติในโลกนี้นั่นเอง
รามเดินมาได้ซักพักก็พบเจอกับดงผลไม้ที่มีอยู่มากมาย “ว้าว” รามร้องอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น ในโลกของเขาการที่เขาจะได้กินผลไม้ดี ๆ นั้นเป็นเรื่องที่ยากเป็นอย่างมากเพราะผลไม่เกรดดี ๆ ต่างถูกจับจองโดนคนที่มีฐานะค่อนข้างดีไปจนถึงดีมากแถมราคาของมันก็แพงเป็นเท่าตัว
