รามหลังจากที่เขากลับถึงอพาร์ทเม้นท์แล้วเขาก็เคลียร์งานที่อาจารย์สั่งเป็นการบ้านทันทีระหว่างที่รอพ่อของเขากลับจากตลาด “หืม กลับมาแล้วหรอลุง”
“อืมข้ากลับมาแล้ว แย่มากโลกที่เจ้าอยู่ในตอนนี้” เกรัสกล่าวกับรามออกไป
“เห้อ~ แล้วยังไงละครับถึงผมรู้ใช่ว่าผมจะช่วยได้ซักหน่อย” รามตอบกลับเกรัสไปทั้ง ๆ ที่มือของเขายังคงเขียนงานไม่หยุด
“ข้าก็ไม่บอกให้เอ็งช่วยซักหน่อย โลกที่เจ้าอยู่ตอนนี้กำลังขาดสมดุลทางธรรมชาติอย่างหนัก ถ้าข้าคาดเดาอีกไม่เกินสองร้อยปีโลกที่เจ้าอยู่จะทำการรีเซ็ตตัวเอง นี่เป็นสิ่งที่ข้ารับรู้หลังจากการที่ข้าไปพูดคุยกับผู้คุมธรรมชาติของโลกนี้มา”
“ตราบใดที่มนุษย์ยังมีความตัองการไม่สิ้นสุดก็คงต้องปล่อยให้เป็นไปตามนั้นละครับ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เย็นชารามกับว่าเขานั้นเบื่อหน่ายกับสิ่งที่เรียกว่ามนุษย์ แม้จะขัดแย้งเพราะตัวของเขายังคงเป็นมนุษย์คนหนึ่งเช่นกัน
“จะว่าก็ว่าเถอะสิ่งที่ข้าไม่เข้าใจที่สุดคือจิตใจของมนุษย์นั่นแหละไม่ว่ายังไงข้าก็ไม่เข้าใจ ขัาขอตัวพักผ่อนก่อนแล้วกัน” ว่าแล้วเกรัสก็ตัดสัญญาณไปทันทีเพราะต้องฟื้นฟูพลังที่เสียไป
