“ก็คงจริงอย่างที่ลุงพูดนั่นแหละขนาดผมยังไม่เข้าใจตัวของผมเองเลย” รามกล่าวพึมพำออกมาเบา ๆ ก่อนจะเริ่มทำการบ้านต่อให้เสร็จ
แกร๊ก! เสียวเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมกับปรากฏร่างของชายวัยกลายคนผู้เป็นบิดาของรามนั่นเอง “รามมากินข้าวได้แล้ว” วศินกล่าวเรียกลูกชายในห้องของตัวเอง
“ครับพ่อ!”
การรับประทานอาหารของสองพ่อลูกนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นเหมือนทุกวัน วศินกล่าวถามเรื่องต่าง ๆ ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องแผลที่มือ “เสาร์-อาทิตย์นี้ว่างไหมไอ้ราม” วศินกล่าวถามลูกชายของตัวเองไปเพราะเขาอยากจะพาไปที่ ๆ หนึ่ง
“ไม่มีนัดที่ไหนครับว่าแต่มีอะไรงั้นหรอครับ” รามกล่าวถามด้วยความสงสัย
“อืม…พ่ออยากรู้ว่าลูกสนใจมวยไทยโบราณมั้ย” วศินกล่าวถามลูกชายของตนออกไป
“ก็สนอยู่นะครับ ว่าแต่พ่อถามทำไมหรอครับ”
“พ่อจะให้ลูกไปเรียนวิชามวยไทยเบื้องต้นเอาไว้น่ะ วันไหนที่พ่อไม่อยู่กับลูกแล้ว ลูกจะได้ดูแลตัวเองได้” วศินกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่ภายใต้น้ำเสียงกลับมีความเศร้าที่เจือบนไว้อยู่
“พ่อพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไงครับ” รามขมวดคิ้วก่อนจะถามกลับไป
