้งมีดที่ดีและวัตถุดิบระดับสูงอีกด้วย “ขอบคุณครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ” รามกล่าวของคุณชายชราก่อนจะเดินออกนอกร้านพร้อมกับการิน
ชายชรามองดูภาพของเด็กสองคนที่มีมิตรภาพต่อกันด้วยสายตาที่เอ็นดูพร้อมกับนึกถึงชีวิตของเขาเมื่อก่อน “ช่างเหมือนกับข้าและเจ้าสมัยหนุ่ม ๆ จริง ๆ ว่ามั้ยเจ้าไซโซ” ชายชราพึมพำออกมาพร้อมหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมาเป็นรูปถ่ายสมัยที่พวกเขายังคงหนุ่มแน่นกันอยู่ก่อนจะแยกย้ายกันไปตามทางของแต่ละคน ช่างน่าเศร้าที่ชีวิตนั้นไม่จีรังเพื่อนของชายชราได้เสียชีวิตลงในสงครามโลกครั้งที่ 4 ซึ่งเป็นจุดเปลี่ยนของยุคสมัยของประเทศมหาอำนาจต่าง ๆ เลยก็ว่าได้แต่มันก็ทำให้บางประเทศนั้นถึงกับล่มสลายด้วยเช่นกัน
“แป๊ปนะรับโทรศัพท์ก่อน ฮัลโหลครับ” การินที่เดินคุยเล่นกับรามโดยมีคนขับรถของการินเป็นคนยกกล่องใส่วัตถุดิบที่เขาได้มาจากชายชราส่วนรามนั้นถือเพียงแค่ชุดมีดเท่านั้น
“ครับงั้นเดี๋ยวพวกผมไปหา” การินคุยกับปลายสายอยู่ครู่หนึ่งพร้อมกับตอบรับก่อนจะวางสายไปแล้วหันไปคุยกับราม “ไอ้รามไปกับกูหน่อยพอดีกูอยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง”
“หืม? ก็ได้แต่ไม่นานนะโว้ย กูก่ะว่าจะไปดูของทำอาหารด้วย” รามกล่าวตอบตกลงพร้อมกับ
