งไม่รู้ว่าเป็นของจริงรึปล่าวก็เถอะนะ แค่ก ๆ ” หญิงชราสวมแว่นที่นั่งตรงกลางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั้นคงแม้จะดูอายุเยอะมากแล้วก็ตาม
“คุณหญิงอารีสไม่ค่อยสบายอยู่ไม่น่าลำบากตอบรับคำเชิญของผมเลยนะครับ” การินกล่าวออกไปด้วยความรู้สึกผิดนิดหน่อย
“เหอะ ๆ คนแก่ก็อย่างงี้แหละมีเจ็บ ๆ ปวด ๆ เป็นธรรมดา ว่าแต่ไหนของที่จะให้พวกเราดูล่ะ” ชายชราที่นั่งอยู่ข้างคุณหญิงอารีสกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาพร้อมดันแว่นขึ้น
“เออใครวะ” รามที่อดสงสัยไม่ได้จึงกระซิบกล่าวกับการินไป
“เดี๋ยวค่อยพูดกัน กูขอยืมชุดมีดของมึงหน่อย” การินกระซิบกลับไปก่อนจะของยืมชุดมีดที่รามนั้นถือไว้อยู่ รามนั้นก็ส่งมีดให้การินด้วยความงุนงงก่อนที่การินจะดันให้เขาเข้าไปนั่งด้านใน
“นี่คือของที่ผมอยากให้ทุกท่านช่วยตรวจสอบครับ ส่วนค่าเสียเวลาผมได้โอนเงินเข้าบัญชีให้แล้ว” การินกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มพร้อมกับวางกล่องไม้ที่บรรจุชุดมีดทั้งสามเล่มไว้ภายใน
“งั้นเริ่มตรวจสอบกันเถอะ” ในตอนนี้รามรับรู้แล้วว่าเพื่อนของเขานำคนมาตรวจสอบมีดที่เขาซื้อมานั่นเอง แต่ที่เขาไม่เข้าใจคือทำไปทำไม? เงินก็เงินเขา? มีดนั้นก็เป็นมีดที่เขาเลือก
