“เดี๋ยวนะ! มึงอ่านญี่ปุ่นออกด้วยหรอวะไอ้ราม แต่ช่างเถอะตอนนี้กูอยากรู้ว่ามันเป็นของจริงรึปล่าวมากกว่ารอกูแป๊ปหนึ่ง” การินกล่าวออกมาด้วยความสงสัยก่อนจะกดโทรศัพท์หาคนที่สามารถให้คำตอบเรื่องนี้เขาได้
“อะไรของมันวะ ช่างเถอะเอาอันนี้แล้วกัน” รามไม่สนใจการินที่กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยความเคร่งเครียดเขาหยิบกล่องมีดขึ้นมาก่อนจะตรงไปหาชายชราที่นั่งดื่มชาอยู่
“เออ คุณลุงครับผมต้องการมีดชุดนี้น่ะครับไม่ทราบว่าราคามันประมาณเท่าไหร่” ที่รามกล่าวถามไปแบบนั้นเพราะมันไม่มีป้ายราคาติดอยู่นั่นเอง
“หืม? เจ้าหนูเอ็งแน่ใจหรอว่าจะเอามีดชุดนั้นน่ะ” ชายชรากล่าวถามรามด้วยความสงสัยเพราะมีดชุดนี้อยู่ที่ร้านของเขามานานมากแล้วแต่ไม่มีคนหยิบมันไปเป็นเจ้าของแม้แต่นิดเดียว เขาว่ากันว่าสิ่งของทุกชิ้นมักมีจิตวิญญาณอยู่ในตัวของมันเองโดยเฉพาะสิ่งของที่ทำขึ้นด้วยแรงกายและแรงใจ
“ครับ ผมอยากได้ชุดมีดเล่มนี้เพราะดูจากขนาดแล้วมันน่าจะเหมาะกับมือผมดีครับ แหะ ๆ ” รามกล่าวพร้อมเกาหัวตัวเอง
