“โหะ ๆ ๆ เอ็งไม่ต้องห่วงหรอกข้ามีพวกนี้เยอะใช้ไปตัวสองตัวจะเป็นอะไรไป” ชายชราหัวเราะออกมาพร้อมกล่าวกับรามด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายรามกับไอ้ของที่อยู่ตรงหน้าหาซื้อได้ตามตลาดสดนั่นแหละ (ก็ซื้อได้นะที่ตลาดปลาญี่ปุ่นไง:ลุงเซ็น)
“เอ็งไม่ต้องห่วงเรื่องราคาหรอก หึหึ ข้าเป็นคนบอกเอ็งให้มาลองมีดเองเพราะงั้นวัตถุดิบตรงหน้าเอ็งไม่ต้องเสียเงิน” ชายชราเดาความคิดของรามออกจึงกล่าวออกไปเพื่อแก้ข้อสงสัยที่รามนั้นคิดถามว่าชายชรารู้ได้ยังไง แววตาไงล่ะ ทุกการกระทำทุกความคิดมักจะฉายขึ้นมาในแววตาก่อนเสมอ ชายชราจึงรับรู้ได้ถึงความกังวลในแววตาของรามนั่นเอง
“เอ่อ…จะดีหรอครับ” รามยังคงไม่อยากใช้วัตถุดิบนี้อยู่ดีนั่นแหละ
“โว้ย! เอ็งนิข้าบอกให้ใช้ก็ใช้ไปเถอะลีลาอยู่นั่นเริ่มซักที!” ชายชราเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเอาแต่ลังเลไม่อยากทำอย่างนั้นไม่อยากทำอย่างนี้คนแบบนี้แล้วสำหรับชายชรามันโคตรน่ารำคาญจริง ๆ
