หน้าจอสีฟ้าเด้งขึ้นมาต่อหน้ารามเพียงสามวิก่อนที่มันจะดับลงไปโดยอัตโนมัติแต่ในตอนนี้รามไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้นสายตาของเขาจ้องไปยังจุดต่าง ๆ ของบลูฟินทูน่าสมาธิของเขาพุ่งสูงสุด เขาคิดเพียงแค่ว่าเขาต้องไม่ทำให้วัตุดิบตรงหน้านั้นเสียปล่าว!
วิ้ง! “หืม? เจ้าหนูนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ” ชายชรายกยิ้มขึ้นก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ พร้อมกับจ้องมองดูการลงมีดแล่ปลาครั้งแรกของเด็กที่กล้าหยิบมีดที่เขาสร้างขึ้นมาจับแล้วมือไม่สั่นเลยแม้แต่นิดเดียว
“ไอ้ราม….กูตาม….” การินที่เปิดเข้ามาที่ประตูด้านหลังพร้อมทั้งตะโกนเรียกเพื่อนของเขาออกไปแต่ก็ต้องปิดปากเงียบเพราะสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ามันไม่ได้เรียกว่าการแล่ปลาแม้แต่นิดเดียวแต่มันคือศิลปะชั้นสูงเลยก็ว่าได้
ชายชราปลายตามองเอ็ดการินไปเพราะตอนนี้เด็กตรงหน้าของเขาต้องการสมาธิเป็นอย่างมากการินเมื่อเจอกับสายตาของชายชราก็เงียบลงพร้อมค่อย ๆ เดินไปยังโต๊ะที่รามนั้นกำลังแล่ปลาอยู่
ชิ้นส่วนแล้วส่วนเล่าถูกแล่ออกมาด้วยความปราณีตจนในที่สุดชิ้นส่วนสุดท้ายของบลูฟินทูน่าก็ถูกวางไว้บนถาดสำหรับใส่วัตถุดิบ
