ฟู่~ รามใช้แขนเสื้อของเขาปาดเหงื่อที่ไหลออกมาแม้ว่าภายในห้องนั้นจะมีเครื่องปรับอากาศแต่ความกดดันที่รามได้รับนั้นมันยิ่งกว่านั้นมาก
แปะ แปะ แปะ “ยอดเยี่ยมมากไอ้หนู เอ็งเป็นคนที่แรกเลยนะที่สามารถใช้มีดเล่มนั้นได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ” ชายชราปรบมือพร้อมพูดชื่นชมรามออกไป แต่รามในตอนนี้กำลังงุนงงอยู่ว่าทำไมชายชราถึงชื่นชมเขา
“ไอ้ราม! มึงบอกกูมาว่ามึงใช้มีดแบบนั้นได้ยังไง” การินตรงเข้าไปเขย่าร่างของรามพร้อมถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
“ไอ้การินหยุดเขย่ากูโว้ย! เดี๋ยวแทงให้เลยนิ” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมึนงงเพราะเมื่อกี้เขาใช้พลังกายเป็นอย่างมากในการแล่วัตถุดิบดังกล่าว
“เอ่อ…โทษทีว่ะกูอึ้งไปหน่อยแค่นั้นเองว่าแต่มึงแล่ปลาอะไรวะตัวโคตรใหญ่” ที่การินถามออกไปเพราะเขาเข้ามาตอนที่รามแล่ปลาไปได้แล้ว 2/3 ส่วนของทั้งหมดเขาจึงไม่ได้เห็นตอนที่มันมาแบบตัวเป็น ๆ
“ขอโทษที่รบกวนจังหวะนะเจ้าหนูข้าขอมีดเล่มนั้นหน่อย” ชายชราเอ่ยขัดจังหวะการถามตอบ รามจึงส่งมีดที่เขาแล่ให้ชายชราไป ชายชราสำรวจดูมีดครู่หนึ่งก่อนจะทำสิ่งที่ทั้งเขาและการินอ้าปากค้าง
