“เห้อ~ มือเจ็บแต่ขาไม่ได้เจ็บซักหน่อยแถมตอนนี้ก็ไม่ได้เจ็บมากแล้วน่าจะพอซ้อมไหวอยู่” รามพูดพร้อมกำแบมือซ้ายของเขาให้การินดู
“เอ้าเสื้อเอ็งเพื่อน” การินโยนเสื้อบาสให้กับรามก่อนที่ตัวของเขาจะสวมเสื้อเบอร์ของตนเองเช่นกัน รามรับเสื้อด้วยมือขวาก่อนจะยกยิ้มขึ้น “จัดไป” ก่อนที่เขาจะถอดเสื้อนักเรียนออกเช่นกันโดยลืมไปว่า
“โว้ย! รอยสักเท่ห์ว่ะไอ้รามสักร้านไหนวะ” เพื่อนที่กำลังเปลี่ยนเสื้อในห้องหันไปเห็นร่างกายของรามที่มันดูดีขึ้นอย่างผิดแปลก รวมถึงรอยสักรูปเต่าที่มันดูน่าเกรงขามมากกว่าน่ารัก
“เอ่อ….แถวอ่อนนุชน่ะ” รามกล่าวโกหกออกไปถ้าเขาบอกว่ามันเป็นตราผนึกอสูรพันธะสัญญาคงมีคนหาว่าเขาปั้นน้ำเป็นตัวแน่ ๆ
รามรีบเปลี่ยนเสื้อของเขาแล้วรีบไปที่ยิมบาสพร้อมการินทันที”เห้อ~ ไอ้พวกนั้นน่ากลัวชิบหาย” รามกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหน่าย
“เออ ก็เด็กเรียนอย่างมึงดันสักลายนี่หน่าแถมลายโคตรสวย ถ้ากูไม่สนิทกับมึงมาตั้งแต่เด็กนะกูคงเชื่อแล้วว่ามึงไปสักมา” การินกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่ติดขบขันส่วนรามที่ได้ยินก็รู้สึกผิดที่เขาปิดบังเรื่องนี้กับเพื่อนสนิทของเขา
