รามนั่งรถมาถึงหน้าโรงเรียนก็ต้องรู้สึกแปลกใจเพราะไม่ว่าทั้งชายและหญิงต่างมองมาที่เขาพร้อมกับโดยมิได้นัดหมาย มันทำให้รามอดขมวดคิ้วไม่ได้ “สวัสดีครับอาจารญ์ชำนาญ” รามยกมือไหว้ครูที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู ครูชำนาญนั้นเป็นครูสอนดนตรีไทยและคุ้นหน้าคุ้นตารามพอสมควร “อืมสวัสดี ว่าแต่นายอรรถพล ไปสักมางั้นหรอ” อาจารย์ชำนาญกล่าวออกมาด้วยความแปลกใจเพราะเด็นในโรงเรียนนี้ส่วนใหญ่ที่สักกันมักจะเป็นลูกของเหล่าผู้มีอิทธิพลซะส่วนใหญ่ แต่เด็กตรงหน้าเขามันไม่ใช่เพราะเป็นเด็นทุนและเรียนดีพอสมควร
รามที่ได้ยินคำถามของอาจารย์ก็มองดูที่แขนของตัวเองก็พบว่ามันมีเส้นลายสีดำโผล่ออกมาจากเสื้อแขนสั้นของเขา “แหะ ๆ ครับผมขอตัวก่อนนะครับอาจารย์” ว่าแล้วรามก็รีบเข้าโรงเรียนไปทันที ก่อนจะตรงไปยังห้องน้ำและถอดเสื้อออกเพื่อดูรอยสักของเขา และรามก็พบว่าตรงลายตวัดที่เป็นเส้นยาวคล้ายหางของเต่ามันดันไปหมุนวนพันรอบแขนของเขา
