‘ชิบหายเอ้ย! ทำไมรอยสักอยู่ดี ๆ มันใหญ่ขึ้นได้วะ!’ รามพยายามหาคำตอบว่าทำไมแต่ก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ‘เห้อ~ คงต้องรอถามลุงอย่างเดียวซินะ ตอนนี้เข้าห้องก่อนดีกว่าเรา’ ว่าแล้วรามก็แต่งตัวพร้อมออกจากห้องน้ำทันที
“ราม…” เสียงของหญิงที่รามไม่อยากเจอมากที่สุดซึ่งมันเป็นไปไม่ได้แน่ ๆ เพราะยังไงซะทั้งสองก็ต้องเรียนห้องเดียวกันอยู่แล้ว น้ำตาลเรียกชื่อของรามทันทีที่รามก้าวเข้ามาในห้องเรียน รามปลายตามองหญิงสาวก่อนจะเลิกสนใจแล้วหันมานั่งทบทวนการบ้ายที่ทำเสร็จไป
“แผลที่มือหายดีแล้วใช่มั้ย” น้ำตาลพยายามพูดคุยกับรามแต่ก็ได้คำตอบเพียงว่า “อืม” จากรามเท่านั้น น้ำตาลกำมือแน่นก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองเพื่อรอเวลาเรียน
“โย่! เป็นไงบ้างวะ” การินเดินเข้ามาในห้องก็ตรงไปทักทายรามทันที
“ก็ดีว่ะ แผลที่มือใกล้หายแล้วพอดีได้ยาดี” รามกล่าวโกหกออกไปพร้อมทั้งขอโทษเพื่อนเขาในใจ
“ไม่ไหวอย่าฝืนนะเว้ย อาจารย์อนันต์ไม่ว่าอะไรหรอกก็เกิดเรื่องแบบนั้นทั้งทีนิ” การินไม่พูดปล่าวพร้อมปลายตาไปมองน้ำตาลที่กำลังนั่งคุยกับกลุ่มเพื่อนของเธออยู่
