“เรื่องนั้นมันจบไปแล้ว กูทำใจได้เร็วจะตายไปมึงก็น่าจะรู้” รามปิดสมุดก่อนจะหันไปยิ้มและกล่าวกับการินออกไป
“หืม?” การินจับแขนซ้ายของรามขึ้นมาก่อนจะถกแขนเสื้อของรามขึ้น “เห้ย ๆ มึงทำอะไรวะไอ้การิน” รามที่ถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัวก็โวยวายออกไป
การินมองเส้นสีดำที่พันรอบแขนของรามก่อนจะหันไปหารามด้วยใบหน้าที่จริงจัง “ไอ้รามมึงสักหรอ” การินกล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่คาดคั้น
“อะเอ่อ….เห้อ~ ไอ้การิน ไม่ใช่ว่ากูไม่อยากบอกนะแต่ไว้กูพร้อมเมื่อไหร่กูจะบอก” รามกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเพราะถึงแม้จะโกหกไปการินก็ต้องรู้ดีว่ารามนั้นโกหก เพราะเมื่อวานนั้นรอยสังนี้มันยังไม่มี แต่พอวันนี้มันกลับมีซะงั้น
“ได้” การินเองก็ไม่คาดคั้นรามต่อก่อนจะวางกระเป๋าและนั่งที่โต๊ะข้าง ๆ ราม เสี่ยงกริ่งเริ่มเรียนดังขึ้นนั่นแสดงว่าได้เวลาเรียนแล้ว โรงเรียนแห่งนี้ไม่มีเข้าแถวหน้าเสาธงเหมือนโรงเรียนอื่น ๆ แต่จะเปิดเพลงชาติในเวลา 8.00 น. ตรงและไม่ว่านักเรียนจะอยู่ตรงส่วนไหนก็ต้องยืนตรงเพื่อเคารพยกเว้นคนที่เข้าห้องน้ำอยู่อะนะ พร้อมกับที่ทุกคนเข้าห้องเรียนในเวลา 08.30 น. ซึ่งเป็นเวลาในการเริ่มเรียนคาบแรก
