การเรียนของรามก็ยังคงเต็มไปด้วยความรู้ที่อัดแน่นเช่นเดิมแต่ที่น่าแปลกก็คือรามนั้นสามารถจดจำมันได้ทั้งหมด!มันทำให้รามอดแปลกใจไม่ได้ พอถึงเวลาพักเที่ยงรามรีบลงไปกินข้าวทันทีเพราะเขาต้องไปพิสูจน์อะไรบางอย่าง “ไอ้รามกินช้า ๆ หน่อยเว้ย! เดี๋ยวก็ติดคาตายห่ากันพอดี แล้วก็บ่ายครึ่งเตะบอลกันนะโว้ย” การินที่เห็นการกินของรามก็กล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วงเพื่อนของเขา
“ไม่ว่ะกูมีเรื่องที่ต้องพิสูจน์นิดหน่อย” รามดื่มน้ำเสร็จก่อนจะกล่าวปฏิเสธการินออกไป
“ตามใจแล้วกัน”การินถอนหายใจออกมาพร้อมยักไหล่เบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าจัดการอาหารตรงหน้าต่อ
ทั้งสองคนแยกจากกันทันทีหลังจากกินข้าวเสร็จโดยรามนั้นตรงไปยังหอสมุดของโรงเรียนเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่างส่วนการินนั้นไปยังห้องดนตรีเพื่อซ้อมฝีมือเล็กน้อย
