“เห้อ~ เรื่องพวกนี้เจ้ามิจำเป็นต้องรู้หรอก ว่าแต่เจ้าเถอะชีวิตของเจ้าเป็นแบบนั้นทำไมถึงยังสู้ต่อละ” เกรัสกล่าวถามเพราะรามได้เล่นเรื่องราวและชีวิตของเขาในโลกที่เขาอาศัยอยู่ให้อีกฝ่ายฟัง
“ผมไม่ทราบหรอกครับว่าใครจะคิดยังไง จะสมเพชหรือสงสารก็ปล่อยให้พวกนั้นมันคิดไปครับ ผมมีชีวิตอยู่ได้เพราะพ่อของผม พ่อที่คอยให้กำลังใจทุกอย่างและเป็นเหมือนแสงชีวิตนำทางของผมให้ก้าวต่อไปได้” รามกล่าวตอบออกไปพร้อมด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย
“ข้าชักรู้สึกชอบเจ้าขึ้นมาแล้วซิ เจ้ารู้มั้ยทั้งชีวิตข้าสิ่งที่ข้าไม่เข้าใจที่สุดคือจิตใจของพวกมนุษย์” เกรัสกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เศร้านิด ๆ
“เอาละนี่ก็คุยกันมานานมากพอแล้วขอบใจเจ้ามากที่อยู่คุยเป็นเพื่อนข้า เวลาของข้าดูเหมือนใกล้หมดลงแล้วเหมือนกัน” ในคราวนี้เกรัสกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยแต่สายตาของเกรัสนั้นกลับเต็มไปด้วยความยินดีอย่างที่สุด
“ท่านหมายความว่ายังไงครับที่เวลาของท่านใกล้หมดลงเช่นกัน?” รามถามออกไปแม้ว่าเขาจะรู้ความหมายนั้นอยู่แล้วก็เถอะ