“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้านั้นอยู่มานานมากพอแล้ว ในโลกใบนี้ข้านั้นไดจ้องมองเหล่าพฤกษาที่ข้าคอยปกป้องมาตลอดเจ้ารู้มั้ยข้าอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอด ข้าหวังเพียงว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาดับสูญ” รามที่ได้ฟังเกรัสเล่าออกมาก็รู้สึกเศร้าตาม ถึงแม้ว่าจะรู้จักกันได้ไม่ถึง 20 นาทีแต่ว่าเขากลับรู้สึกผูกพันและคุ้นเคยกับอีกฝ่ายอยากบอกไม่ถูก
“เห้อ~ ได้เวลางานของข้าแล้วละนะ” ว่าแล้วเกรัสก็ลุกขึ้นก่อนจะปรากฏวงเวทย์สีเขียวปนทองใต้เท้าของเกรัส “ข้าเหล่านายของฝืนดินและพฤกษา กาลเวลาให้หมุนกลับสู่ต้นกำเนิน” สิ้นสุนคำร่ายผืนดินภูเขาที่เคยหายไปก็ค่อยกลับมาสู่ในสภาพเดิมก่อนหน้า เหล่าสัตว์อสูรที่ตื่นกลัวหรือเสียชีวิตต่างได้รับการปลอบโยนจากเวทย์บทนี้
“อ่าห์ใช้พลังเวทย์เยอะไปนิดหน่อยแฮะ” สิ้นสุดการร่ายบทเวทย์เกรัสก็ล้มลงนอนกับพื้นทันทีพร้อมพึมพำออกมาด้วยน้พเสียงที่อ่อนแรง
“ท่านเป็นยังไงบ้าง” รามรีบเข้าไปดูอาการขอเกรัสทันทีพร้อมเริ้มสังเกตุเห็นดวงแสงสีเขียวที่ค่อย ๆ ไหลออกจากร่างกายของเกรัส
“หะ หะ ไม่ต้องห่วงข้าหรอกเจ้าหนูข้ารอเวลานี้มานานแล้ว” เกรัสหันไปยิ้มพร้อมพูดออกไป
