“ท่าน…ไมหายไปไม่ได้หรอ ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึปล่าว ผมรู้สึกคุ้นเคยกับท่านอย่างบอกไม่ถูก” รามกล่าวออกไปด้วยความรู้สึกที่เขาคิด
“หึหึ ข้าเองก็รู้สึกคุ้นเคยกับเจ้าเช่นกันไม่งั้นข้าคงไม่ตื่นขึ้นมาคุยกับเจ้าหรอกนะเจ้าหนู แต่จะว่าข้าอยากไปดูโลกที่เจ้าอยู่ซักครั้ง หึแต่คงไม่มีโอกาศเสียละมั้ง” เกรัสกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงที่เสียดาย
ติ้ง! [ท่านต้องการทำพันธะสัญญากับเต่าบรรพกาลหรือไม่]
รามที่เห็นข้อความเด้งขึ้นมาต่อหน้าของเขาก็เบิกตากว้าง เขารู้แล้วว่าจะทำยังไงให้อีกฝ่ายไปที่โลกของเขาได้ แต่รามไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะยอมทำพันธะสัญญากับเขารึปล่าวน่ะซิ
อึก! รามกลืนน้ำลายก่อนจะกล่าวถามออกไป “เอ่อ….ท่านอยากไปที่โลกของผมงั้นหรอ”
“อ่า ถ้ามีโอกาสข้าก็อยากไปนะแต่ดูสภาพข้าตอนนี้คงได้แค่ฝัน แถมเจ้าเองก็ไม่รู้ว่าจะพาข้าไปได้รึล่าวก็ไม่รู้” เดรัสกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ผมไม่รู้ว่าหนทางนี้จะดีรึปล่าว มันมีทางที่ผมจะพาท่านไปที่โลกของผมอยู่ คือการทำพันธะสัญญา” ทันทีที่รามกล่าวคำว่าทำพันธะสัญญาบรรยากาศกลับเงียบสงบไม่มีเสียงตอบรับจากเกรัสหรือแม้แต่เสียงพูดของราม
