เฮือก! รามสะดุ้งตัวพร้อมทั้งหันซ้ายหันขวาหาเสียงที่เรียกเขา “เจ้าหนูมนุษย์เจ้ามาอยู่ณที่แห่งนี้ได้อย่างไร” เสียงปริศนายังคงกล่าวถามรามอย่างต่อเนื่องส่วนรามเองก็เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาจับจิต “ใครน่ะ! ออกมานะ” รามกล่าวออกไปเพราะในตอนนี้เขาไม่คิดว่าเขาหูฝาดแน่ ๆ เพราะเสียงดังกล่าวกล่าวถามเขาถึงสองรอบแต่เพียงแต่ว่าเขาหาที่มาจองเสียงไม่ได้
“เจ้าหาข้าไม่เจอหรอกมนุษย์ตัวน้อย ตอบคำถามข้ามาว่าเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไร!” เสียงดังกล่าวจากที่เป็นเสียงที่รู้สึกอบอุ่นกลับกลายเป็นน้ำเสียงที่กดดันมันทำให้รามถึงกับทรุดเข่าลงอย่างไร้เรี่ยวแรง รามพยายามใช้มือดันพื้นไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองได้นอนราบลงไปกับพื้น
“ผะ ผมไม่รู้ ยะอยู่ดี ๆ ผมก็โผล่มาที่นี่ได้ยังไงผมยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ” รามกล่าวความจริงออกไปเพราะเขาไม่รู้ว่าเสียงปริศนามีความสามารถมากแค่ไหน
“อืม…เจ้าดูไม่เหมือนมนุษย์ในโลกใบนี้เจ้ามาจากโลกอื่นงั้นรึ” เสียงดังกล่าวยังคงกล่าวถามรามออกมาต่อพร้อมทั้งสลายแรงกดดันที่กดทับตัวรามเอาไว้
