“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ผะผมคิดว่าใช่แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะถ้าถึงเวลาผมก็ต้องกลับไปที่ ๆ ผมมา” รามหอมหายใจพักหนึ่งก่อนจะกล่าบตอบเสียงดังกล่าวไป
“โอ้~ ข้าไม่เคยพบเจอมนุษย์แบบเจ้ามาก่อน ช่วยอยู่พูดคุยกับข้าซักครู่ได้หรือไม่เจ้ามนุษย์ตัวน้อย” เสียงปริศนากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกเหงาและเปล่าเปลี่ยว
“ถ้าท่านต้องการเช่นนั้นผมก็ยินดีครับ” รามรอบถอนหายใจออกมาเพราะเสียงดังกล่าวอยากจะพูดคุยกับเขาแค่นั้นเองแต่เขาก็ยังสงสัยว่าอีกฝ่ายนั้นเป็นใคร
“เอ่อ…ผมอยากรู้ว่าท่านเป็นใครงั้นหรอคับ” รามลังเลเล็กน้อยก่อนจะกล่าวถามออกไป
“อ่าห์ เจ้าอยากรู้จริง ๆ งั้นรึว่าข้าเป็นใคร” เสียงปริศนากล่าวถามเพื่อความแน่ใจ
รามพยักหน้าตอบกลับไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแม้ลึก ๆ ในใจเขาจะกลัวเล็กน้อย “หึหึ เจ้ายังไม่รู้ตัวงั้นรึว่าเจ้านั้นยืนอยู่บนร่างกายของข้า เอาเถอะข้าหลับไหลมานานมากพอแล้ว อย่าหนีข้าเสียละ” ทันทีที่เสียงปริศนากล่าวจบก็เกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง
