ทุกคนในห้องทยอยออกจากห้องเพื่อไปเข้าชมรมและทิ้งน้ำตาลไว้ในห้องเพื่อให้เธอสำนึกกับความผิดที่ตัวเองได้ก่อไว้
“ไปห้องพยาบาลหน่อยมั้ยไอ้ราม” การินกล่าวถามออกไปด้วยความเป็นห่วง
“อืม” รามพูดออกไปแค่นั้นก่อนที่ทั้งสองคนจะตรงไปยังห้องพยาบาล เมื่อมาถึงห้องพยาบาลก็เจอกับอาจารย์ประจำห้องที่กำลังจดรายการของที่ขาดและเหลืออยู่
“นักเรียนไปโดนอะไรมาคะเนี่ย” อาจารย์ประจำห้องพยาบาลเมื่อเห็นเลือดที่อาบหมัดของรามก็กล่าวถามออกไปด้วยความตกใจ
“พอดีมีเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ” ราวกล่าวออกไปแบบอ้อม ๆ เพราะเขาไม่อยากพูดถึงมันเท่าไหร่
“งั้นมาทำแผลก่อนแล้วกัน” ว่าแล้วอาจารย์ประจำห้องพยาบาลก็เริ่มทำแผลให้กับรามทันทีพอแผลโดนน้ำและยาฆ่าเชื้อเท่านั้นรามถึงกับร้องลั่นออกมาด้วยน้ำเสียงเหมือนโดนเชือด
“โอ้ย! อาจารย์ครับเบา ๆ หน่อยครับ” รามร้องออกไปพร้อมน้ำตาที่เล็ดมานิดหน่อย
“อดทนหน่อยใกล้เสร็จแล้ว” รามที่ได้ยินก็พยายามกัดฟันอดทนจนในที่สุดการทำแผลก็เสร็จเรียบร้อย “เอาละเสร็จแล้ว พยายามอย่าให้แผลโดนน้ำนะ”
