“ขอบคุณครับอาจารย์” รามกล่าวขอบคุณอาจารย์ออกไปก่อนจะเดินออกจากห้องพยาบาลไปเมื่อรามเดินออกมาก็พบกับการินที่นั่งเล่นโทรศัพท์รอเขาอยู่
“เป็นไงซ้อมไหวมั้ยมือเป็นแบบนี้เนี่ย” การินกล่าวถามรามออกไปเพราะพวกเขาทั้งสองคนอยู่ชมรมบาสเกตบอลโดยการินอยู่ในตำแหน่ง Center และรามนั้นอยู่ในตำแหน่ง Shooting Guard
“อืมคงต้องขอเวลาพักฟื้นก่อนละ เห้อไม่น่าไปทำร้ายตัวเองแบบนั้นเลยกู” รามสบถออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์เล็กน้อยส่วนการินที่ได้ฟังก็หัวเราะร่าออกมาจนรามหมั่นไส้วิ่งไล่เตะอีกฝ่าย
อาจารย์อนันต์ ที่เป็นโค้ชของชมรมเมื่อเห็นมือของรามแล้วก็ได้ต่อว่าไปชุดหนึ่งมันทำให้รามถึงกับสำนึกผิดแทบไม่ทันแต่สุดท้ายอาจารย์อนันต์ก็ปล่อยรามกลับบ้านไปก่อนส่วนการินนั้นต้องอยู่ซ้อมต่อเพราะในอีกสองสัปดาห์เป็นการแข่งขันกระชับควาสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนของรามกับโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง
รามเดินออกจากโรงเรียนด้วยแววตาที่หดหู่เล็กน้อยเขาค่อย ๆ เดินไปตามทางเรื่อย ๆ มองดูวิถีชีวิตของคนในปัจจุบันแม้ว่าเขาจะเป็นเพียงเด็กอายุ 16 ปีแต่สภาพเป็นอยู่และความลำบากของครอบครัวมันทำให้เขามองโลกใบนี้ในมุมที่ต่างกับคนอื่น ๆ
