รามเดินมาถึงห้องเช่าของเขาก่อนจะไขประตูเข้าไปในห้องและตรงไปที่นอนก่อนจะล้มตัวและหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
“ราม ตื่นได้แล้ว” เสียงวศินผู้เป็นบิดาของรามปลุกลูกชายของเขาให้มากินข้าว
“อืม… กี่โมงแล้วครับพ่อ” ราวงัวเงียตื่นขึ้นมาก่อนจะบิดขี้เกียดและถามพ่อของเขาออกไป
“เกือบ 6 โมงเย็นแล้ว ว่าแต่เอ็งเถอะไอ้ลูกชายมือไปทำอะไรมา”วศินกล่าวถามรามออกไปด้วยความเป็นห่วง
“ก็…นิดหน่อยครับ” รามไม่อยากเล่าเรื่องที่เขาเจอให้พ่อต้องเป็นห่วงแน่นอนว่าเขาอยู่ด้วยกันเพียงสองคนและเป็นวศินที่ทำงานเพียงคนเดียวหาเงินให้รามเรียน
วศินลูบหัวรามเบา ๆ ก่อนจะกล่าวออกไป “ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร มะมากินข้าววันนี้พ่อซื้อคั่วกลิ้งของโปรดเอ็งมาด้วย”
ครอบครัวของรามแม้จะไม่มีอะไรเหมือนใคร ๆ เขาแต่ก็อยู่ได้แบบพอมีพอกินแม้ว่ารามจะไม่เคยเจอหน้าแม่แต่เขาก็ยังมีพ่อที่ดูแลเขาได้เป็นอย่างดี
เมื่อทั้งสองคนรับประทานอาหารเสร็จก็แยกย้ายไปทำธุระส่วนตัวทันที โดยวันนี้พ่อของรามไม่ให้เขาล้างจานเพราะเป็นแผลที่มือส่วนรามก็นั่งทำการบ้านไป
