บุรุษผมทองที่นั่งอยู่เบื้องหน้า ดูสุภาพ อ่อนโยน และไร้พิษภัยในสายตาผู้โดยสารทั่วไป
ทว่าภายใต้เปลือกนอกนั้น กลับเป็นหนึ่งในตัวตนที่เหล่าสมาพันธ์นักล่ามังกรยังต้องหวั่นเกรง
อัครสาวกมังกรพฤกษา
จูหนานเจียง
เพียงตำแหน่งเดียวก็หนักหน่วงพอจะกดทับบรรยากาศในห้องโดยสารให้เงียบสนิทโดยไม่จำเป็นต้องปลดปล่อยพลังแม้แต่น้อย
ขณะที่รถไฟยังคงเคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูง ผู้โดยสารรอบข้างไม่รับรู้ถึงคลื่นพลังที่ไหลเวียนระหว่างสองคนนี้
แต่หวงเยี่ยรู้ดีว่าตนเองกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งใด
ต่อให้เขาจะไม่แสดงความหวาดหวั่นออกมา แต่ในส่วนลึกของจิตใจ กลับตึงเครียดจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของตนเอง
เขามองรอยยิ้มบางบนใบหน้าของอีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างช้าๆ
“ทำไมอัครสาวกมังกรที่น่าหวาดกลัวเช่นเจ้า.. ถึงได้มาหาข้าที่เป็นนักล่ามังกรตัวเล็กๆกันละ”
เขารู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ การเคลื่อนไหวผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ไม่อาจควบคุมได้ เพราะต่อให้จะมีระบบกลืนกินมังกรอยู่เคียงข้างแล้วก็ตาม แต่ช่องว่างระหว่างนักล่ามังกรระดับสองกับอัครสาวกมังกรระดับแปดนั้น กว้างไกลเกินกว่าจะประเมินต่ำได้
“มาที่นี่เพื่อสังหารข้า”
