เมื่อได้ยินคำตอบจากตัวตนตรงหน้า
หวงเยี่ยก็ไม่เข้าใจเลยว่านักล่ามังกรที่ปลุกเจตจำนงระดับราชาเล็กๆเช่นเขาได้ ทำไมถึงเป็นที่ต้องตาของอัครสาวกมังกรอย่างจูหนานเจียง
เหตุผลทั้งหมดดูเลื่อนลอยเกินกว่าจะยอมรับได้
หากคิดในแง่ของกำลังและสถานะ
เพียงแค่ส่งผู้รับโลหิตมังกรหรือผู้ถือวิญญาณมังกรมาก็เพียงพอที่จะจัดการเขาได้โดยไม่ต้องเสียแรงให้มากความ
ความคิดเหล่านั้นแล่นผ่านในสมองอย่างรวดเร็ว คล้ายกระแสน้ำเชี่ยวที่ไม่อาจหยุดยั้ง
ทว่าดวงตาของเขายังคงจ้องมองบุรุษผมทองตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา
บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถไฟความเร็วสูงยังคงสงบนิ่ง เสียงเครื่องยนต์ที่แหวกอากาศด้วยความเร็วเหนือเสียงดังหึ่งเบาๆเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับหัวใจของเหล็กกล้าที่กำลังเต้นอยู่ใต้พื้นเท้า แต่ความเงียบระหว่างทั้งสองกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าแรงกดดันใดๆ
จูหนานเจียงเอนหลังพิงเบาะเล็กน้อย เส้นผมสีทองสะท้อนแสงภายในห้องจนเกิดประกายบางเบา
ใบหน้าที่งดงามราวรูปสลักกลับเผยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา
“ใจเย็นก่อนนะหวงเยี่ย”
น้ำเสียงนุ่มนวลราวลมอุ่นที่พัดผ่านทุ่งหญ้า ไม่ได้มีเจตนาคุกคาม แต่กลับทำให้หวงเยี่ยรู้สึกไม่สบายใจยิ่งกว่าเดิม
