ผ่านไปหลายชั่วโมงหลังจากที่หวงเยี่ยอาศัยรถไฟความเร็วสูงเพื่อมุ่งหน้าตรงไปยังมหาวิทยาลัยเทพอสูร
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเลือนรางกลายเป็นเพียงเส้นสีที่ไหลย้อนกลับอย่างรวดเร็ว แต่ภายในห้องโดยสารกลับสงบกว่าที่คาดคิด
มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่แทรกอยู่เบื้องหลังอย่างแผ่วเบาเท่านั้นที่ยืนยันว่าการเดินทางยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง
ตลอดหลายชั่วโมงนั้น
หวงเยี่ยไม่ได้ลืมตาขึ้นมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ร่างของเขานั่งพิงพนักอย่างผ่อนคลาย จิตสำนึกจดจ่ออยู่กับวิชาขับเคลื่อนพลังของตนเองอย่างแน่วแน่ ลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะที่ถูกควบคุมอย่างแม่นยำ พลังวิญญาณรอบกายถูกสัมผัสอย่างละเอียดละออ
จากนั้นค่อยๆถูกดึงเข้าสู่ร่างกายทีละเส้นสาย แม้จะบางเบาเพียงใยไหม แต่ทุกหยาดหยดก็ถูกเก็บเกี่ยวอย่างไม่ปล่อยให้สูญเปล่า
กระแสพลังภายในเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ คล้ายสายน้ำที่ไหลผ่านช่องเขาอันคดเคี้ยว
การฝึกฝนเช่นนี้อาจดูเรียบง่ายในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเขาแล้ว นี่คือการวางรากฐานที่ไม่มีสิ่งใดแทนที่ได้
เวลาผ่านไปโดยไร้การรับรู้จากภายนอก กระทั่งในท้ายที่สุด เมื่อรถไฟชะลอความเร็วลงอย่างเห็นได้ชัด
