เสียงประกาศแจ้งการถึงชานชาลาหนึ่งดังขึ้นผ่านระบบอัตโนมัติ
บรรยากาศภายในเริ่มขยับตัว ผู้โดยสารบางส่วนลุกขึ้นหยิบสัมภาระ บางคนก้าวออกไป ขณะที่บางคนเพิ่งก้าวขึ้นมาแทนที่
ประตูเปิดออก ลมเย็นจากภายนอกพัดแทรกเข้ามาเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะก้าวเข้ามาภายในห้องโดยสารนั้น
ชายหนุ่มใบหน้างดงาม เส้นผมสีทองตัดสั้นเป็นระเบียบ ร่างสูงโปร่งและสวมใส่ชุดสูทสีดำสนิทที่เข้ารูปอย่างพอเหมาะ
เขากวาดสายตามองภายในห้องโดยสารเพียงครั้งเดียว ก่อนจะก้าวเดินมาและหยุดลงตรงที่นั่งเบื้องหน้าของหวงเยี่ย จากนั้นจึงนั่งลงอย่างเรียบร้อย มือทั้งสองวางประสานกันบนหน้าตัก ใบหน้าของเขาเปื้อนยิ้มบางที่ดูสุภาพ ลึกลงไปในแววตาซ่อนเร้นบางสิ่งที่ไม่อาจอธิบายได้ง่าย
แม้หวงเยี่ยจะยังไม่ลืมตา แต่ในเสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายนั่งลง ความรู้สึกประหลาดก็แทรกซึมเข้ามาในจิตสำนึกของเขาอย่างฉับพลัน
บรรยากาศรอบด้านเหมือนถูกกดทับด้วยแรงที่มองไม่เห็น ความสงบก่อนหน้านี้พลันเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดที่ชัดเจน รอยยิ้มของชายผมทองยังคงอยู่ แต่ภายใต้ความพึงพอใจนั้น กลับมีเงาของบางสิ่งที่ทำให้หัวใจของหวงเยี่ยกระตุกวูบ
