หลังจากที่เรื่องวุ่นวายได้สงบลง เศษซากถูกเก็บกวาดเรียบร้อย
เสียงพูดคุยที่แตกตื่นก่อนหน้านี้เบาบางลงจนเหลือเพียงกระซิบกระซาบประปราย
รถไฟความเร็วสูงยังคงแล่นฝ่าอากาศด้วยจังหวะคงที่ เสียงครางต่ำของเครื่องยนต์ดังกังวานประหนึ่งท่วงทำนองที่ไม่เคยหยุดพัก
หวงเยี่ยที่ทำลายห้องพักของตนเองไปแล้ว ย่อมไม่อาจกลับเข้าไปนั่งยังที่เดิมได้อีก
ชายหนุ่มจึงต้องถือกระเป๋าของตนเดินไปตามทางเดินแคบๆ ท่ามกลางสายตาของผู้โดยสารที่ลอบมองมาเป็นระยะ บ้างจ้องด้วยความประหลาด บ้างแฝงความหวาดหวั่นเล็กน้อย และบางสายตากลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เขาเลือกที่นั่งว่างกลางตู้โดยสารรวม แล้วนั่งลงอย่างเงียบๆ พยายามไม่ให้ตนเองกลายเป็นจุดสนใจมากไปกว่านี้
ทว่าความเสียหายที่เพิ่งเกิดขึ้นย่อมไม่อาจทำให้ตนเองกลืนหายไปกับฝูงชนได้ง่ายดาย
ชายหนุ่มร่างบอบบาง เส้นผมสีฟ้าสว่างสะท้อนแสงภายในตู้โดยสาร ใบหน้าสง่างามราวภาพวาด กลับเป็นคนที่สร้างแรงสั่นสะเทือนจนผนังห้องแตกกระจาย ภาพดังกล่าวดูขัดแย้งเกินกว่าที่ผู้คนจะเชื่อมโยงเข้าด้วยกันได้ทันที