【ไม่งั้นพวกมันคงไม่มีชีวิตมานับสองร้อยปีบนดาวเคราะห์โลกแห่งนี้ และต้องถูกกวาดล้างไปเนิ่นนานแล้ว】
คำกล่าวนั้นราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงในผืนน้ำแห่งความคิดของหวงเยี่ย ก่อให้เกิดระลอกคลื่นที่แผ่กระจายออกไปอย่างช้าๆ
“ถูกต้อง! มันน่าจะเป็นอย่างที่เธอพูดจริงๆนั่นแหละ”
“ขนาดท่านผู้บัญชาการเจียงเฉินที่เป็นถึงนักล่ามังกรระดับเจ็ด ยังตามล่าไอ้เวรที่โอวยาเรียกว่าหัวหน้าสาขาไม่ได้เลย!”
“องค์กรของพวกมันน่าจะมีระเบียบและระบบแบบแผนที่ชัดเจน!”
“มีกลุ่มที่แยกย่อยกระจัดกระจายกันไปทั่วทั้งทวีปทั้งห้า!”
ประโยคต่อเนื่องกันราวกับถูกเรียงร้อยมาอย่างเป็นระเบียบ ความคิดของเขาไม่ได้หยุดนิ่ง หากกำลังวิเคราะห์ทุกสิ่งอย่างรอบคอบ
“เพราะงั้นพวกเราเองก็ต้องห้ามประมาทเช่นเดียวกัน!”
“เมื่อตกเป็นเป้าหมายแล้ว ข้าก็ทำได้เพียงต้องแข็งแกร่งขึ้น!”
“แข็งแกร่งให้มากยิ่งกว่าใครๆเพื่อที่จะมีพลังในการกอบกุมโชคชะตาของตนเอง!”
เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามปลายผมไหลลงมาตามแนวแก้ม ก่อนจะหายไปกับพื้นเบื้องล่าง
“การมีพลังนี่แหละ.. ถึงจะทำให้ตนเองอยู่รอดได้ในยุคสมัยที่วุ่นวายนี้!”
