โอวยาดันกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วแตะสันจมูกด้วยท่าทีสุขุม ก่อนจะคลี่ยิ้มบางที่ดูสุภาพเกินจริง
เขาผายมือไปยังประตูเหล็กบานใหญ่ซึ่งเปิดอ้าอยู่เบื้องหน้า
“หัวหน้าสาขารอคอยท่านอยู่ด้านในแล้วครับท่านหวงเยี่ย”
“เชิญเข้าไปด้านในได้เลย”
หวงเยี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตาไล่ผ่านช่องประตูที่มืดทึบ สัมผัสได้ถึงเจตนาสังหารซึ่งซ่อนอยู่หลังม่านเงา ทุกฝีก้าวที่ลังเลอาจหมายถึงความตายในทันที เพราะคนชุดคลุมดำที่รายล้อมอยู่นั้นไม่ใช่เพียงฉากประดับ หากเป็นเขี้ยวเล็บที่พร้อมฉีกกระชากเมื่อได้รับสัญญาณ
หากตัวของเขาไม่ก้าวเดิน หากขัดขืนคำเชิญที่ดูสุภาพเหล่านั้น ดาบที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมย่อมถูกชักออกมาโดยไม่ต้องรอคำสั่ง
และเมื่อชีวิตของเขาสิ้นสุดลง แผนการทั้งหมดที่ถูกวางไว้ก็จะพังทลายลงพร้อมกัน
“เข้าใจแล้ว!”
หวงเยี่ยก้าวเท้าเข้าสู่เงามืดโดยไม่แสดงความหวั่นไหว
วงล้อมเปิดทางให้โดยอัตโนมัติ ผืนผ้าดำแหวกออกคล้ายม่านเวทีที่เผยตัวละครเอก ทว่าดวงตานับสิบคู่ยังคงตรึงอยู่บนร่างเขาอย่างไม่ลดละ แววตาเหล่านั้นเย็นชา แข็งกระด้าง ประหนึ่งนักล่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อซึ่งตกอยู่ในอาณัติ
