โอวยาเดินนำหน้าไปอย่างมั่นใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เสียงหัวเราะในลำคอเบาแผ่วคล้ายพึงพอใจกับสถานการณ์
“ไม่เลวเลยทีเดียว!”
“ไม่คิดเลยว่าเหตุการณ์จะเป็นเช่นนี้ขึ้น”
“ได้รับนักล่ามังกรที่มีพรสวรรค์อย่างหวงเยี่ยมาเป็นสาวกด้วยอีกคน!”
“ท่านเทพมังกรจะต้องพึงพอใจต่อความศรัทธาเช่นนี้!”
คำพูดนั้นแฝงความหลงใหลและความคลั่งไคล้ที่ไม่ปิดบัง
หวงเยี่ยมิได้ตอบโต้ เขาเพียงก้าวตามเข้าไปด้านในโกดัง พื้นคอนกรีตสะท้อนเสียงฝีเท้าเป็นจังหวะทุ้มต่ำ กลิ่นสนิมผสมฝุ่นลอยอวลในอากาศ ช่องหน้าต่างแตกบางส่วนปล่อยให้แสงสว่างลอดเข้ามาเป็นลำเส้นยาวบนพื้น
ทว่าภายในกว้างขวางว่างเปล่า ไร้เงาของบุคคลที่ควรยืนรออยู่ ทำให้ตัวของโอวยาต้องหยุดกึก สายตากวาดไปรอบด้านอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆจางหาย แว่นตาที่เคยสะท้อนแสงอย่างมั่นใจกลับสั่นไหวเล็กน้อย
“หมายความว่ายังไงกัน..”
“ท่านหัวหน้าสาขาไปไหน?”
คำถามหลุดออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ยังไม่ทันสิ้นเสียงนั้น เสียงกรีดร้องจากด้านนอกโกดังก็ดังขึ้นพร้อมกันหลายทิศ
เสียงนั้นแหลมสูงและแตกพร่า มันคือเสียงร้องของเหล่าสาวกชุดคลุมดำที่เพิ่งล้อมกรอบพวกเขาไว้เมื่อครู่
