ตัวของมันเพิ่งเข้าใจในตอนนี้เอง ว่าเกมล่าที่คิดว่าควบคุมได้นั้นแท้จริงกลับเป็นกับดักที่รอให้ก้าวเข้ามา
“แต่ไม่คิดเลยว่าหัวหน้าสาขาที่แกพูดถึงจะไม่ปรากฏตัว”
โอวยากัดฟันแน่น จนเส้นเลือดข้างขมับปูดโปน ความขุ่นเคืองปะปนกับความสิ้นหวังอย่างเด่นชัด
เขาหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงนั้นแหบแห้งและแตกพร่า
“เหอะๆ ข้าโง่เขลาเอง”
ดวงตาของเขาเริ่มฉายประกายคลั่งไคล้บางอย่างที่ยากจะอธิบาย
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้.. ท่านเทพมังกรจงเจริญ ได้โปรดรับข้าไปอยู่กับท่านด้วย!”
ประโยคดังกล่าวเต็มไปด้วยศรัทธาอันบิดเบี้ยวและความยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง
“อึ้ก! อ็อค! อ็อค!”
ทันทีที่สิ้นเสียง ร่างของโอวยาก็สั่นกระตุกอย่างรุนแรง ฟองสีขาวผุดออกจากมุมปาก ลมหายใจติดขัด นัยน์ตาเหลือกขึ้นจนเห็นเพียงตาขาว มือที่กำแน่นคลายออกในพริบตา ร่างทั้งร่างทรุดลงกับพื้นคอนกรีตอย่างไร้เรี่ยวแรง
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินกว่าจะเข้าแทรกแซง
เจ้าหน้าที่ลับหลายคนขมวดคิ้วแน่น ก้าวเข้าตรวจสอบสภาพร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว
“กินยาพิษฆ่าตัวตายไปแล้ว”
เสียงรายงานดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ขณะที่อีกคนหนึ่งก็ถอนหายใจยาว แสดงสีหน้าที่ไม่พอใจนัก
