พวกเขาเคลื่อนไหวกระจายออกเป็นวงกว้าง โอบล้อมร่างของโอวยาไว้โดยไม่ทิ้งช่องว่าง อาวุธในมือบางคนยังไม่ถูกชักออก ทว่าท่าทางและแรงกดดันที่แผ่ออกมา กลับมากพอจะทำให้ผู้ถูกล้อมรู้สึกเหมือนติดอยู่ในกรงเหล็กที่ปิดสนิท
โอวยาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ ภาพตรงหน้าทำให้ความมั่นใจที่หลงเหลืออยู่ถูกบดขยี้ในพริบตา เขากวาดสายตามองไปทีละคน ทีละคน ไม่คุ้นเคย ไม่เคยเห็น ไม่เคยสัมผัสถึงการปรากฏตัวมาก่อนเลยแม้แต่น้อย
““นะ.. นี่พวกแกคอยจับตาดูพวกเราอยู่ตลอดเวลาเลยใช่ไหม!”
น้ำเสียงของเขาแห้งผากปนตระหนก เหมือนเพิ่งตระหนักถึงเงาที่ซ่อนอยู่หลังแผ่นหลังตนเองมาโดยตลอด
หนึ่งในเจ้าหน้าที่ลับก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ น้ำเสียงราบเรียบ
“เออ พวกข้ารู้อยู่แล้วละว่าแกคือสาวกของลัทธิศักดิ์สิทธิ์บูชามังกร คอยจับตามาสักพักแล้วละ”
“การที่ท่านหวงเยี่ยปรากฏตัวออกมาก็ทำให้สิ่งต่างๆดำเนินได้ง่ายขึ้น”
“เพราะพวกแกชื่นชอบที่จะสังหารนักล่ามังกรที่มีพรสวรรค์”
“ท่านหวงเยี่ยจึงยอมทำให้ตนเองเป็นเหยื่อล่อเพื่อลากพวกแกออกมายังไงละ”
โอวยาเบิกตากว้างขึ้นอีก ความคิดหลายอย่างแล่นผ่านสมองอย่างสับสน
