ดวงตาข้างหนึ่งถูกปิดทับด้วยผ้าสีดำ มีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่พาดผ่านตั้งแต่หน้าผากลงมาถึงแก้ม ราวกับบริเวณนั้นเคยถูกโจมตีอย่างรุนแรงจนสูญเสียการมองเห็นไปโดยสิ้นเชิง ทว่าต่อให้จะเป็นร่องรอยของความสูญเสีย รูปลักษณ์เช่นนี้กลับทำให้เขาดูน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้น
เหมือนกับสัญลักษณ์ของผู้ที่ผ่านสนามรบจริง ไม่ใช่นักบริหารที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเพียงอย่างเดียว
เจียงเฉินวางมือทั้งสองบนโต๊ะอย่างมั่นคง ดวงตาข้างที่ยังเปิดอยู่จับจ้องหวงเยี่ยอย่างไม่กะพริบ
บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจของทั้งสองฝ่ายอย่างชัดเจน
หวงเยี่ยนั่งหลังตรง เสื้อผ้าถูกจัดให้เรียบร้อยแล้วหลังจากถอดชุดคลุมออก
ใบหน้าสง่างามและเส้นผมสีฟ้าสว่างตัดกับโทนมืดของห้องอย่างเด่นชัด
เจียงเฉินเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน
“เจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชา.. ไม่ใช่สิ่งที่พบเห็นได้บ่อยในปีนี้”
หวงเยี่ยสบตาโดยไม่หลบเลี่ยง
“ท่านเรียกข้ามาเพราะเรื่องนั้นหรือ”
คำถามเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ทำให้เจียงเฉินขยับปลายนิ้วเล็กน้อยและพูดขึ้น
“ตลอดห้าวันที่ผ่านมา.. ข่าวลือแพร่กระจายไปทั่วเมือง A ว่ามีคนลงมืออย่างเด็ดขาดต่อพวกอาชญากร!”
