หวงเยี่ยตอบทันทีโดยไม่ต้องคิดนาน ทำให้เจียงเฉินหัวเราะเบาๆในลำคอ
“ถูกต้อง และการเป็นเสาหลักของมนุษย์ก็เช่นกัน!”
“แต่หวงเยี่ย..”
“โลกใบนี้ไม่เหมือนสองร้อยปีก่อน มังกรไม่ได้โจมตีเพียงด้วยเขี้ยวและกรงเล็บ พวกมันเริ่มใช้กลอุบาย เริ่มสร้างเครือข่าย เริ่มแทรกซึม”
ขณะที่กำลังพูด ชายวัยกลางคนก็โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาเองก็จ้องมองเข้าไปในส่วนลึก
“และข้าต้องการรู้ว่าตัวตนเช่นเจ้าจะยืนอยู่ตรงจุดใดของกระดานนี้?”
คำถามนั้นหนักแน่นและเต็มไปด้วยความจริงจัง มากพอจะทำให้ผู้ฟังได้ตระหนักถึงความสำคัญของคำตอบ
หวงเยี่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามิได้หลบเลี่ยง แต่มันกลับแน่วแน่ยิ่งกว่าเดิม
“ข้ายืนอยู่ในฐานะมนุษย์ และข้าจะล้างบางพวกมันให้หมด!”
เจียงเฉินจ้องมองอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้าๆ
“ดีมาก!”
