【ในช่วงอาทิตย์นี้ก่อนที่จะเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยเทพอสูร พวกเราจะออกล่าอาชญากรภายในเมือง และทำการประหารมันซะ!】
“… คิดว่ามันง่ายนักหรือ แม้พวกมันจะทำความผิด แต่ก็ยังเป็นมนุษย์!”
คำพูดนั้นหลุดออกมาโดยไม่ทันคิด ขณะที่ดวงตาของเขาฉายความสับสน
【โฮสต์คะ มนุษย์ที่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ ปล้นสะดม ทำลายชีวิตผู้อื่น เพียงเพราะความโลภและความกระหายอำนาจ เขายังควรถูกเรียกว่ามนุษย์ในความหมายเดียวกับโฮสต์หรือไม่】
หวงเยี่ยนิ่งงัน
หัวใจยังคงเต้นแรง
ภาพเหตุการณ์ที่เคยได้ยิน ข่าวคราวของผู้คนที่ถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยม ทรัพยากรถูกชิงไปด้วยกำลัง เด็กและคนชราไร้ที่พึ่ง
ภาพเหล่านั้นแล่นผ่านจิตใจอย่างรวดเร็ว มันเคยเกิดขึ้นหลายครั้งนับตั้งแต่ที่ชายหนุ่มจำความได้ ไม่ว่าจะเป็นยังไง สิ่งที่เกิดขึ้นก็เปรียบได้เป็นดั่งสัจธรรม นักล่ามังกรบางครั้งก็ไม่ได้ทำหน้าที่ในการปกป้องเผ่าพันธุ์ แต่กลับหันพลังอำนาจนั้นเข้าหาเผ่าพันธุ์เดียวกันกับตนเอง
จนตัวหวงเยี่ยก็พยักหน้ารับ แต่ก็ยังคงกล่าวความคิดของตนออกมา
“แต่นั่นไม่ใช่หน้าที่ของข้า!”
“มีหน่วยงาน มีนักล่ามังกรที่รับผิดชอบ”
【และถ้าพวกมันหลบหนีล่ะคะ】
