หวงเยี่ยเองไม่ได้อยู่ในกลุ่มของผู้ที่ไปเฉลิมฉลอง เขายืนอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนจะถูกเรียกตัวไปยังห้องรับรองของอาจารย์ใหญ่เหยี่ยนลี่
ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ
ภายในห้องรับรอง บรรยากาศเงียบสงบ แตกต่างจากความคึกคักภายนอกอย่างสิ้นเชิง แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานสูง ทอดเงาอ่อนลงบนพื้นไม้ขัดเงา โต๊ะน้ำชาถูกจัดวางอย่างประณีต กลิ่นชาอ่อนๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
และในห้องนั้นไม่ได้มีเพียงอาจารย์ใหญ่เท่านั้น สายตาของหวงเยี่ยกวาดมองไปยังบุคคลที่นั่งอยู่
คนแรกคือชายวัยกลางคน ร่างกายกำยำ หน้าตาคมเข้ม ด้านหลังสะพายดาบเล่มใหญ่ที่ดูหนักอึ้งจนแทบจะกดอากาศให้จมลง สีหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่ามีแรงกดดันบางอย่างแผ่ออกมาโดยไม่ต้องพยายาม
คนที่สองคือชายหนุ่มรูปร่างผอมเพรียว รอยยิ้มของเขาแฝงความเจ้าเล่ห์ ดวงตาหรี่เล็กน้อยราวกับกำลังมองทะลุความคิดของผู้อื่น เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูเรียบง่าย ทว่าท่วงท่ากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ
