สำหรับอีกหลายคน นี่คือการเปิดประตูสู่โลกกว้างที่เต็มไปด้วยอันตรายและโอกาสในคราวเดียวกัน
หลังถ้อยคำของอาจารย์ใหญ่เหยี่ยนลี่สิ้นสุดลง
ทว่าไม่นานนัก ความเงียบอันเปี่ยมด้วยความคาดหวังก็ค่อยๆเข้ามาแทนที่ บรรยากาศคล้ายถูกดึงตึงขึ้นอีกครั้ง
อาจารย์ใหญ่หันมามองหวงเยี่ย ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“นักเรียนหวงเยี่ยซื่อจื่อ!”
“ขึ้นมากล่าวคำปิดท้ายพิธี!”
คำสั่งนั้นเรียบง่ายและเปี่ยมด้วยความหมาย
สายตากว่าสองร้อยคู่หันไปยังชายหนุ่มผมสีฟ้าครามในคราวเดียวกัน เส้นผมของเขาเป็นประกายราวกับคลื่นทะเลยามต้องแสงอรุณ ใบหน้าสง่าและงดงามแฝงความสุขุมที่เกินวัย ร่างสูงโปร่งก้าวออกจากแถวอย่างมั่นคง ทุกฝีก้าวสงบนิ่ง ไม่รีบร้อน ไม่ลังเล
เขาก้าวขึ้นสู่เวที หยุดยืนเคียงข้างอาจารย์ใหญ่ชั่วครู่ ก่อนจะขยับไปยืนกลางแท่น สายตาคมลึกทอดมองไปยังนักเรียนกว่าสองร้อยชีวิตที่เคยร่วมฝึกฝน ฝ่าฟันบททดสอบ และเผชิญความเป็นความตายมาด้วยกันตลอดสองปีที่ผ่านมา
เขาสูดลมหายใจลึก แล้วเปิดปากกล่าวด้วยน้ำเสียงชัดเจน
“สหายร่วมรุ่นทุกคน..”
