หลังจากที่พิธีสำเร็จการศึกษาสิ้นสุดลง
เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องที่เคยกึกก้องค่อยๆจางหายไป เหลือเพียงบรรยากาศอันอ้อยอิ่งที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในพื้นที่กว้างใหญ่ของสถาบัน นักเรียนแต่ละคนเริ่มแยกย้ายออกจากห้องโถงใหญ่ไปตามเส้นทางของตนเอง
บางกลุ่มเดินออกไปพร้อมเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ
บางคนโอบกอดกันแน่นเหมือนต้องการจดจำความรู้สึกนี้เอาไว้ให้นานที่สุด
มีผู้คนจำนวนไม่น้อยที่เลือกจะไปกินเลี้ยงร่วมกันเพื่อเฉลิมฉลองวันสำคัญนี้ โต๊ะอาหารในย่านการค้าของเมืองเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย เสียงชนแก้ว และเสียงหัวเราะที่แฝงทั้งความสุขและความเศร้าปะปนกันไป
ขณะที่อีกหลายคนเลือกจะนั่งอยู่ตามมุมเงียบๆของสถาบัน พูดคุยกันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
พวกเขารับรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าหลังจากนี้เป็นต้นไป เส้นทางในฐานะนักล่ามังกรของแต่ละคนจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
บางคนอาจได้เข้าสู่ขั้วอำนาจใหญ่ บางคนอาจเลือกเส้นทางอิสระ บางคนอาจเผชิญอันตรายตั้งแต่ก้าวแรก
ไม่มีใครรู้ว่าครั้งหน้าที่จะได้พบกัน จะเป็นในฐานะใด หรืออาจจะไม่มีโอกาสได้พบกันอีกเลย
