เหยินเฟยในตอนนี้มีสีหน้าบึ้งตึงอย่างชัดเจน ริมฝีปากบางเม้มแน่น ดวงตาทอประกายขุ่นเคืองที่พยายามกดกลั้น สมาร์ทโฟนสีเงินหรูหราถูกหยิบขึ้นมา นิ้วเรียวแตะหน้าจออย่างรวดเร็ว เสียงแจ้งเตือนการโอนเครดิตดังขึ้นเบาๆ
ยอดเครดิตกว่าหนึ่งแสนถูกโอนไปยังบัญชีของหวงเยี่ย
การกระทำของนางไม่ได้อ้อมค้อม ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีการต่อรอง
หวงเยี่ยมองการแจ้งเตือนบนอุปกรณ์ของตน จากนั้นเงยหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้าง
“ขอบคุณสำหรับเครดิตถึงหนึ่งแสนนะเหยินเฟย”
“ไว้วันหลังค่อยมาใช้บริการใหม่ละกันนะ”
น้ำเสียงของเขาทำให้ผู้ฟังรู้สึกแสบสัน ทำให้เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นจากนักเรียนรอบข้าง
สำหรับหวงเยี่ย การมีเครดิตกว่าหนึ่งแสนเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็ก
เขาไม่มีครอบครัวคอยสนับสนุน ไม่มีรายรับที่แน่นอน ทุกอย่างที่ได้มาต้องอาศัยความสามารถของตนเอง
เงินจำนวนนี้เพียงพอจะทำให้เขาดำรงชีวิตอย่างสบายไปอีกนาน
เหยินเฟยกำหมัดแน่น
“หุบปากไปเลยไอ้เจ้าบ้า ชาตินี้เราไม่ขอเดิมพันอะไรกับคนแบบนายอีกแล้ว!”
น้ำเสียงและท่าทางของนางสะท้อนถึงความหงุดหงิดอย่างชัดเจน
