สถานที่ใดจะเหมาะสมกับการเติบโตของเขามากที่สุด
ทรัพยากรแบบใดจะช่วยผลักดันศักยภาพให้ก้าวไกล
คำถามเหล่านี้แล่นผ่านในความคิดอย่างเป็นระบบ
และเมื่อกลับมาถึงจุดรวมตัวอีกครั้ง นักเรียนกว่าเก้าสิบคนยืนกระจายตัวอยู่ในลานกว้าง
ใบหน้าของแต่ละคนสะท้อนอารมณ์แตกต่างกัน บ้างยิ้มโล่งใจ บ้างนิ่งเงียบอย่างครุ่นคิด
ต้องไม่ลืมว่าในตอนเริ่มต้นนั้น มีผู้เข้าแข่งขันนับสองร้อย แต่ผู้ที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ มีเพียงไม่ถึงครึ่ง
ส่วนคนที่ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือก่อนหน้านี้ ถูกเจ้าหน้าที่นำตัวออกไปตั้งแต่กลางคัน บัดนี้พวกเขานั่งคอตกอยู่ด้านข้าง บางคนจ้องมองพื้นดิน บางคนกำหมัดแน่น สีหน้าหมดอาลัยตายอยากอย่างชัดเจน
ความแตกต่างระหว่างผู้ที่อยู่รอดและผู้ที่พลาดโอกาส ปรากฏชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด
ทันทีที่หวงเยี่ยก้าวเข้ามาในลานกว้าง สายตาจำนวนมากก็หันมาจับจ้อง ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีฟ้าสว่างสะท้อนแสงอาทิตย์ยามบ่าย เขายืนอย่างสงบ พลังที่แผ่ออกมาโดยธรรมชาติกลับทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตา
บางคนกระซิบกระซาบ บางคนเพียงเฝ้ามองเงียบๆ ไม่ต้องกล่าวถึงบรรดาเจ้าหน้าที่และอาจารย์ที่ยืนอยู่ด้านหน้า
